Wkroczenie Bolszewików do Kijowa 19 września 1919 roku podrażniło ambicje Józefa Piłsudskiego i większości polskich wyższych dowódców wojskowych. Pomimo, nie podjęto żadnych impulsywnych działań, które mogłyby doprowadzić do niepotrzebnych strat. Kiedy na froncie, na styku II Rzeczpospolitej i Sowieckiej Rosji ścierały się oddziały polskiej Straży Kresowej, mniejsze oddziały wojska polskiego z wojskami Dankina, w Mikaszewiczach trwały zakulisowe rozmowy pokojowe. Nie przyniosły one rozwiązania i obie strony rozpoczęły przygotowania do drugiej, kluczowej rundy tej wojny. 19 marca 1920 roku Naczelnik Państwa Józef Piłsudski został mianowany Marszałkiem i stał się najważniejszą osobą w państwie, stojącą na czele administracji cywilnej i wojskowej. Zmiany zostały przeprowadzone na szczycie polskiej Armii. Generał Haller objął funkcję Szefa Sztabu Generalnego. Utworzono cztery fronty, na czele których stanęli generałowie: Szeptycki, Listowski, Zygadłowicz i Iwaszkiewicz. W rezerwie, pod rozkazami generała Leśniewskiego, Ministra Spraw Wojskowych oczekiwało kolejnych dziesięć dywizji wojsk różnego rodzaju. 

Wielka Wojna wygaszała się powoli. Nie wszędzie walki kończyły się w jednym czasie. W carskiej Rosji wybuchła wielka Rewolucja, brutalnie kończąc rządy carów zaprowadzając rządy Lenina i sowietów. w Prusach rosnące niepokoje wewnętrzne rozsadzały kolejne wielkie miasta i społeczności, co także doprowadziło do wielkiej rewolucji i upadku cesarza. Wielkie królestwa, caraty, cesarstwa zakończyły swoje istnienie, a na ich gruzach powstały: Finlandia, Estonia, Łotwa, Litwa, Austria, Węgry, Czechosłowacja, Rumunia, Jugosławia oraz wiele mniejszych państw. Narody upomniały się o swoje i zapragnęły mieć swój kawałek Ziemi, niepodległości i suwerenności. Po stu dwudziestu trzech latach powróciła Polska, którą z map Europy wymazały trzy zaborcze czarne orły: Rosja, Prusy i Austro-Węgry.

Twórcy filmowi, serialowi, pisarze, poeci, wiele miejsca poświęcili Powstańcom Warszawskim walczącym w batalionach „Zośka” i „Parasol”. Oba bataliony walczyły w jednym zgrupowaniu pod rozkazami podpułkownika Jana Mazurkiewicza „Radosława”. Zgrupowanie Mazurkiewicza po dziś dzień jest nazywane elitarnym głównie dlatego, że dowodził większością batalionów dywersji KEDYW-u: „Zośka”, „Parasol”, „Miotła”, „Czata 49”, „Pięść”, „Igor” oraz elitarnymi kompaniami: „Dysk”, „Topolnicki”, „Żuk”, „Wolski” i „Rola”^[1]. Dlaczego Zgrupowanie Radosław jest uważane za elitarne spośród innych walczących w Powstaniu Warszawskim? Obok Radosława w Powstaniu walczyły: Zgrupowania „Kiliński”, „Chrobry I”, „Chrobry II”, „Baszta”, „Róg”, „Bartkiewicz”, „Gurt” i „Kryska” i wielu mniejszych, walczących o Warszawę i Polskę. W walkach o Warszawę brało udział około czterdziestu zgrupowań bojowych. W wyniku strat ponoszonych w walkach wielokrotnie przechodziły reorganizację, zmieniali się ich dowódcy, zmieniały miejsca walki.

W trakcie wywiadu, jakiego kilka tygodni temu udzielił dr. Emil Jędrzejewski w „Kanale Zero”, zszokowana Polska usłyszała o pacjentach Szpitala Południowego w Warszawie umierających w toaletach. Kolejny raz opinia publiczna, społeczeństwo, głośno wyraziło swoje oburzenie wobec zaniedbań polskich medyków. Oczywiście, puki co, są to zaniedbania teoretyczne. Doktor Sygnalista, okazał się człowiekiem nie mniej „brudnym”, ale to temat na zupełnie inny artykuł. Po raz kolejny rozpoczęło się polowanie na służbę zdrowia, a w przestrzeni medialnej, społecznej głównych, negatywnych bohaterów zaczęto nazywać „łowcami skór”. Starszym Polakom łowcy skór kojarzą się z zupełnie innym wydarzeniem, a dokładniej mówiąc, ze zbrodnią, w której ludzie umierali nie przez zaniedbania, ale celowe działania sanitariuszy i lekarzy. A wszystko działo się w Łodzi, co najmniej od końca lat osiemdziesiątych. 

Przez wiele polskich miast przemaszerowały rzekome Marsze Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na Wołyniu. Pamięć o ofiarach zawsze powinna być szczególnie pielęgnowana. Szczególnie, jeżeli rozmawiamy o ofiarach zbrodni nierozlicznych. Gdyby tylko takie idee przyświecały organizatorom, to byłbym w pierwszym szeregu. Niestety. Marsz organizowane przez partie prawicowe, przez środowiska nacjonalistyczne, faszystowskie o pamięci nie wspominały ani słowem. Za to o nienawiści do dzisiejszych obywateli ukraińskich, powiedziały wszystko.

W każdej księgarni, w każdej bibliotece, znajdę dziesiątki książek, publikacji, jakie na wiele sposobów omawiają kwestię II Wojny Światowej. Opowiadają o kampaniach, bitwach, okupacji podbitych ziem. Inne opowiadają o przemysłowej eksterminacji Narodów Europy, bo przecież nie tylko Żydzi ginęli w obozowych komorach, obozowych kazamatach. Wśród tej całej rzeszy książek, publikacji historycznych, popularnonaukowych, wspomnień tych, co przeżyli obozy, oraz tych całkowicie wyssanych z palca, pojawiła się jedna z najważniejszych książek, która jeszcze nie ocieka krwią pomordowanych, ale nie mniej drastycznie, w czarnych barwach opowiada o tym, jak III Rzesza przeprogramowała umysły wielkiego narodu niemieckiego, tworząc z niego potężny nazistowski syndykat zbrodni, mordu, nienawiści, aż ta nienawiść doprowadziła ów naród do jednego z największych upadków, jaki zna współczesna historia. 

Początek lata, wakacje, to czas, w którym każdy szuka wypoczynku, ukojenia, wyjazdów i zabawy. W tym roku początek astronomicznego lata przypadł na godzinę 10:26, 21 czerwca. To najdłuższy dzień tego roku. Przez wieki, ten czas był magicznym. Słowianie rozpalali ogniska, młode niezamężne dziewczęta puszczały wianki, a młodzieńcy wyławiali owe wianki, co miało połączyć oboje w szczęśliwy związek małżeński. W magiczną, pierwszą noc astronomicznego lata, złaknieni bogactwa i szczęścia materialnego, wychodzili do lasu, szukając Kwiatu Paproci, który zakwitać miał w tę jedną, szczególną noc. Zwyczaje naszych przodków, nie podobały się urzędnikom kościoła katolickiego. Nie udało się im do końca zniszczyć tradycji naszych ojców i zwyczajem tej instytucji, z Nocy Kupały, zrobiła się Noc Świętojańska.