Ostatnie dni w Polsce, to gorąca dyskusja na temat odebrania najwyższego odznaczenia Rzeczpospolitej Orderu Orła Białego prezydentowi Ukrainy Wołodymyrowi Zełeńskiemu. To nie pierwszy raz, kiedy opinia społeczna, obywatelska, patriotyczna, podzieliła się na pół, a gdzie leży diabeł, tego nawet w szczegółach nie widać. Prezydent Karol Nawrocki podjął decyzję o odebraniu Orderu Orła Białego po tym, jak jego ukraiński odpowiednik nadał imię „Bohaterom UPA” jednemu z oddziału wojskowego. W Polsce taka decyzja nie mogła przejść bez echa. I nie przeszła. W polskim systemie prawnym obowiązuje wiele cywilnych i wojskowych kategorii uhonorowania obywateli polskich, żołnierzy i przedstawicieli innych narodów. W Polsce można otrzymać: Ordery, Odznaczenia, Medale, Krzyże i Gwiazdy. Wyjątkową kategorią są Ordery i Odznaczenia wojskowe otrzymywanie za bohaterstwo i działania wojenne. Te ostatnie można wręczyć najpóźniej do końca piątego roku od oficjalnego zakończenia działań wojennych.

14 czerwca 1940 roku z więzienia w Tarnowie wyprowadzono kolumnę siedmiuset dwudziestu ośmiu polskich więźniów. Zanim niemieccy urzędnicy skompletowali cały transport, do Zakładu Karnego w Tarnowie przywieziono Polaków z więzień: na Montelupich w Krakowie, „Palace” w Zakopanem, „Na Zamku” w Rzeszowie, z Jarosławia, Przemyśla, Sanoka, Nowego Sącza, Nowego Targu, Wiśnicza Nowego. Więzienie w Tarnowie było ostatnim przystankiem, przed wyjazdem do miejsca, które już na wieki położy się cieniem na niemiecką historię: Konzentrationslager Auschwitz. W pierwszym transporcie znaleźli się, studenci, harcerze, nauczyciele, lekarze, prawnicy, działacze polityczni, żołnierze kampanii wrześniowej z których wielu chciało się przedostać najpierw do Rumunii, a potem do Francji. Wśród pierwszych więźniów, znaleźli się także pierwsi Żydzi. Jako obywatele polscy, zostali wpisani do ewidencji, jako Polacy. Pierwszym Polakiem, wpisanym do ewidencji obozowej, był Stanisław Ryniak. Otrzymał numer 31.^[1]

Przez cały osiemnasty wiek Rzeczpospolita dogorywała. Po potędze z końca XVI i XVII wieku pozostało tylko wspomnienie. Wielkie zwycięstwa husarii z pod Kłuszyna, Odsiecz Wiedeńska pod przywództwem Jana III Sobieskiego, odeszły w zapomnienie. Dominacja Rzeczpospolitej rozpoczęła się od Unii Lubelskiej zawartej w 1569 roku. Pomimo wielu różnic ideologicznych i odmiennych stanowisk Magnatów Polskich i Litewskich wobec Unii, umowa pomiędzy Rzeczpospolitą a Wielkim Księstwem Litewskim, powołała do życia największe mocarstwo w Europie Środkowo-Wschodniej, o ile nie w całej Europie. W 1618 roku Rzeczpospolita Obojga Narodów zajmowała prawie milion kilometrów kwadratowych, a w 1772 roku ludność posiadająca prawo do obywatelstwa sięgnęła 14 milionów. W tej liczbie nie ma miejsca dla chłopów, niewolników i wyjętych z pod prawa.

4 czerwca 1989 roku w Polsce odbyły się pierwsze, historyczne częściowo wolne wybory do polskiego parlamentu. Po czterdziestu czterech latach, upadająca i skompromitowania partia władzy, Polska Zjednoczona Partia Robotnicza oddała część miejsce w Sejmie siłom demokratycznym. Wybory 4 czerwca były dzieckiem rozmów prowadzonych podczas obrad Okrągłego Stołu. Obrady Okrągłego stołu do dzisiaj wzbudzają wiele emocji wśród Polaków i w zależności od poglądów, dla jednych są zwycięstwem zdrowego rozsądku, dla drugich symbolem zdrady polskiego narodu. Wybory 4 czerwca wywołały wielkie poruszenie w polskim społeczeństwie. Atmosfera wielkich przemian towarzyszyła wszystkim. Do wyborów szykowały się całe rodziny, a cel był jeden: Zwycięstwo „Drużyny Lecha Wałęsy”, który co prawda do Sejmu nie kandydował, ale stał się jednym z symboli zwycięstwa nad PZPR w Polsce. 

Historia, ta prawdziwa, jeńców nie bierze. Nie wszyscy chcą to zrozumieć. Jakakolwiek próba manipulacji w przeszłości, zawsze odbija się czkawką tej osobie, tej grupie osób, która dopuszcza się tego haniebnego procederu. Gdyby zostawić historię historykom, relacje pomiędzy wieloma narodami, mogły by wyglądać zupełnie inaczej. Narody, bo nie wszystkie mają i miały swoją państwowość, zapisały w swojej przeszłości chwile chwalebne. Obok wspomnień o tych chwilach, kiedy dumnie wypina się piersi do orderu, są takie, o których wszyscy chcieliby jak najszybciej zapomnieć, na temat których lepiej milczeć. Tak się im wydaje. Historia nie wybacza błędów. Zbrodnia popełniona na polskich oficerach i polskiej inteligencji w Katyniu, odkryta przez żołnierzy III Rzeszy i ogłoszona Światu 13 kwietnia 1943 roku, przez czterdzieści pięć lat Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej była ukrywana a za jakiekolwiek próby głoszenia o niej prawdy, można było nawet stracić życie. 

Od zarania dziejów ludzie uwielbiają świętować. Jeżeli nie było ku temu powodu religijnego, państwowego, to wymyślano sobie okazję, a wiele z tych okazji ma swoje trwałe miejsce w kalendarzu. Są takie święta, dni, które upamiętniają ofiary wojen, ludobójstwa, ważnych wydarzeń historycznych i wspomina o nich cały Świat: Dzień Zwycięstwa; Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu; Międzynarodowy Dzień Dziecka; Międzynarodowy Dzień Kobiet. Narody ustanawiają święta, w których wspomina się ważne wydarzenia i daty dla tych Narodów: Święto Konstytucji 3 Maja; Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych; Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Swoje dni mają hutnicy, leśnicy, spawacza, poeci, kolejarze… . Kalendarz pamięta o psach, kotach, koniach a nawet o wróblach i bocianach. Polaków może zainteresować, że Nowy Rok, to także Światowy Dzień Kaca, 7 stycznia jest Dzień Dziwaka a 3 luty, to Międzynarodowy Dzień Kopania Rowów.

W Warszawie grupa polskiej młodzieży zaatakowała dwóch nastoletnich Ukraińców. Jednego chcieli wyrzucić z mostu do Wisły, drugiemu rozwalili czaszkę. Usiłowanie morderstwa. W Toruniu napastnik zaatakował młodego obywatela Ukrainy, wybił mu ząb i brutalnie pobił. W Gdańsku czterech Polaków zaatakowało pięćdziesięciosześciolatka z Ukrainy. W Krakowie trzech młodych Polaków zaatakowało i zraniło nożem siedemnastolatka z Ukrainy. To tylko wierzchołek góry, o której należy dzisiaj mówić coraz głośniej i nie wolno nikomu, kto widzi zło, pozostawić bez reakcji.